شبحی از جنس اشک در کوچه های تاریک می دوید

سکوت و غم جای پاهایش را می بوسید

و من بي صبرانه به دنبال نفس هايش مي دويدم

...افسوس....

كه ماه زودتر از من به او رسيدو او را به آسمان برد

من گفتم :تو از عشق چه مي داني؟

تو گفتي:اشك...بوسه...انتظار...

من گفتم:نه...تو عاقل تر از آن هستي

كه به پاي من ديوانه بسوزي

آرام وبي صدا گفتي:براي تو نه ..براي ديگري مي سوزم...

اما من با بغض...از ته دل...با فرياد گفتم..

...دوستت دارم....

آهسته صدایت می کنم...نمی شنوی....

فریاد میکشم...بی صدا لبخند میزنی

می گریم...تنهایم می گذاری...

در انتها آرام می گیرم ومی گویم ..

...خداحافظ...