می نویسم.......             

وقت تنگ است ومن باید بنویسم...

پس نردبانی بر بام خانه می گذارم...

وبر روی ستاره ها می نویسم....

می گریم وبر اشکهایم می نویسم...

منتظر طلوع خورشید می نشینم....

وبر پیشانی خورشید می نویسم....

برقطره های نرم باران می نویسم...

می میرم وبر استخوان هایم ...حتی.....

می نویسم.........

جز تو دل به کسی نخواهم داد.........و...

تا ابد در انتظارتم.........

زنی سالها در انتظار مردی بر ساحل نشسته بود..

ردپای عشق او در تمام ساحل جاری بود..مرد که آمد بغض زن شکست

زن آه نگفت به جز آه هنگامی که دیده اش نقش بر آب شد..

با آهی سرد اشکها ی خود را پاک کرد وگفت:با یک سلام اتش بر جانم

 زدی و

گفتن نوای خداحافظ شمعی را که افروخته بودی برای همیشه

خاموش ساختی...

مرد خندید..

زن گفت:در این سالها انچه را که کشیدم همه از طالعم

میدانند ولی این تنهایی و تیره بختی را از بی وفایی های تو میدانم..

مرد خندید...

زن گفت:کاش.. عشقبازی را از بلبل می اموختی ولی افسوس

که در مکتب جغدان فرا گرفتی..

مرد خندید..

زن گفت:تنها گواه من در دوریت که چه بر من گذشت دل دردمند ودیده

 ی خون آلودم است..

ناگاه مرد فریادی کشیدو ساحل خاموش را به لرزه دراورد..

غرور زن را شکست ورفت..آسمان هم دلش شکست ورگبار قطره

هایش

را بر سرو صورت مرد شلاق زد..      ناگاه...

حلقه ی مرد در دست زن شکست وانگشتش را در خون مدفون

ساخت...

دروغ می گفت ...دیگری را دوست میداشت..

بارها گفتم :دوستم داری؟گفت:اری...

تادیری خاموش بودم..ولی آخر از پای

شکیب افتادم...وگفتم:راست بگو تو را خواهم بخشید...

واز گنهت خواهم گذشت..هر چند سنگین باشد..

عاقبت با آرزوی فراوان پیشم آمد وگفت:

مرا ببخش...دیگری را دوست دارم..

گفتم:حال که سالها تو به من دروغ گفتی

این بار هم من به تو دروغ گفتم...

تورا نخواهم بخشید...

 می گریستی؟

پروانه عاشق است تو

 سرگرم کیستی؟

ضربات تازیانه را از اعماق سیاه

چال ها باید شنید

ولی تازیانه قهری که بر قلبم

زدی

 صدایش را از نزدیک شنیدم....

 جعبه رابا مشقت وسختی فراهم کردم..................

اما زمانی که درجعبه رابرداشتی وآن راخالی یافتی..

بر سرم فریاد کشیدی وجعبه را به سویم انداختی....

اه که چه حالی شدم خدایا ...توصیفش در توانم نیست

تبا اشک و ناله .. اه و سودا... گفتم........................:

اخر ای بی رحم سالها طول کشید............................

تا توانستم هزاران بوسه را در این جعبه جای دهم.....

از شرم وخجالت دیگر توان نگاه درچشمانم را نداشتی..